ChorujÄ™.

Nieco ponad tydzieÅ„ temu moje pÅ‚uca i gardÅ‚o zaatakowaÅ‚a dziwna (raczej nie filipiÅ„ska) choroba. KaszlaÅ‚em, jak oszalaÅ‚y z czÄ™stotliwoÅ›ciÄ… 1 kaszlniÄ™cie na 30 sekund (czyli 2 kaszlniÄ™cia na minutÄ™, albo 120 kaszlnięć na godzinÄ™) przeciÄ™tnie, bolaÅ‚y mnie plecy, a za 14 godzin miaÅ‚em mieć egzamin z socjologii, ustny (sic!). PostanowiÅ‚em udać siÄ™ do przychodni akademickiej i przypomniaÅ‚o mi siÄ™, że chorujÄ™ w tym kraju nie tylko ja (godzina 8 rano z minutami, pusta poczekalnia, a ja jestem zdany na Å‚askÄ™ pani doktor), sÅ‚użba zdrowia choruje. I stan jej jest tak mizerny, że można by już pisać nekrologi zatytuÅ‚owane “Å›w. Polska SÅ‚użba Zdrowia”.
Pani doktor zadaÅ‚a mi, studentowi, bardzo dziwne pytanie - “jakÄ… ma Pan temperaturÄ™?”. Z udzielonej odpowiedzi (“Otwieracz do piwa, czy korkociÄ…g siÄ™ w mieszkaniu studenckim zawsze znajdzie, ale termometr?!”) nie byÅ‚a zadowolona. PrzepisaÅ‚a leki i na szczęście wyszedÅ‚em z przychodni tego samego dnia kalendarzowego, co do nie wszedÅ‚em. A socjologiÄ™ zaliczyÅ‚em, może nie Å›piewajÄ…co, ale kaszlÄ…co na pewno.
W ogóle nie o tym miałem pisać!!!!!!!!! Z choroby wykaraskałem się w 2-3 dni. Michał, mój współlokator, dłużej ją znosić musi, a ja czuję się winny tej sytuacji.

Po mojej chorobie fizycznej nie ma już właściwie śladu, ale zostaje problem z chorobą psychiczną. Jako, że internet wie wszystko, a czego nie ma w googlach to nie istnieje poszukałem nazwy mojej choroby właśnie tam. Wikisłownik podpowiedział mi, że:

przyrostek -filia określa upodobania, zamiłowania, skłonności do czegoś

Jeżeli mam świra na punkcie brytyjskiego akcentu, a zgodnie z definicją słownikową upodobałem sobie i mam skłonność do tego akcentu, to czy można to nazwać, na przykład, brytofilią?

Åšwiadom tego, że akcentów brytyjskich jest wiele, smakuje każdy po kolei. Rozkochuje swoje uszy w dialogach z filmów takich, jak “Lock, Stock and Two Smoking Barrels”, czy “Snatch”. Później do tego dodajÄ™ szczyptÄ™ “Trainspotting” i zaczynam powoli wariować. Kiedy wstajÄ™ i krzÄ…tam siÄ™ po pokoju z gÅ‚oÅ›ników mojego starego, ale jeszcze dziaÅ‚ajÄ…cego, laptopa Å›piewa dla mnie Kate Nash. Czasami Lily Allen podpowiada mi to i owo. Razem z Amy Winehouse podÅ›piewujemy sobie pewien refren, bo mamy wspólne problemy (i nie chodzi tyle o “Love is a loosing game”, a bardziej o “They tried to make me go to rehab.. I said no, no, no”).

Nawet dobrze nie pamiÄ™tam od czego siÄ™ to wszystko zaczęło. Pewnego razu zasÅ‚yszaÅ‚em zremiksowane “Fit but you know it” The Streets z Kano i Lady Sovereign (hot!). JakoÅ› 3 dni później miaÅ‚em wszystkie pÅ‚yty, jakie wydali do tej pory. Cytowanie z pamiÄ™ci “Dry your eyes” czÄ™sto pomagaÅ‚o, “Blinded By The Lights” odwzorowywaÅ‚o niektóre imprezy, “Don’t Mug Yourself” okazywaÅ‚o siÄ™ filozofiÄ… życiowÄ….

Przy okazji słucham Lady Sovereign. Oszalałem, kiedy poznałem Just Jack - na jednym portalu społecznościowym zostali porównaniu właśnie do The Streets. Musiałem ich posłuchać i tak słucham od dzisiaj - serwis last.fm, który zbiera dane o tym, czego słucham na moim starym, ale jeszcze działającym laptopie, mówi o 773 razach

I tak życie się toczy, wokół zamiłowania do brytyjskiego akcentu, i tym akcentem jest opisywane i komentowane. Czas posmakować go w wersji live - 5 dni do wylotu